مهدی سهیلی...اشک مهتاب...

[ruya]

دیر است ای امید
جای درنگ نیست
صبر تمام شد
عشق است و ننگ نیست
مردم در انتظار
من عاشق تو ام دل عاشق ز سنگ نیست
دریانورد شو
بر کوه ها بزن
از قله ها بیا
من مرغ خسته ام
بسیار تیره شب که به الماس اشک ها
در انتظار شیشه ی شب را شکسته ام
دیرست ای امید
بگذر ز رودها
دریانورد باش
مرد نبرد باش
بر شو به کوهها
هنگامه گرد باش
از بیشه ها بیا
بشتاب و مرد باش
من مرغ خسته ام
من پای بسته ام
دیر است ای امید
س جای درنگ نیست
صبرم تمام شد
س عشق ست و ننگ نیست
مردم از انتظار
من عاشق توام دل عاشق ز سنگ نیست

[ruya]

خیال تو دل ما را شکوفه باران کرد
نمیرد آن که به هر لحظه یاد یاران کرد
نسیم زلف تو در باغ خاطرم پیچید
دل خزان زده ام را پر از بهاران کرد
چراغ خانه ی آن دلفروز روشن باد
که ظلمت شب ما را ستاره باران کرد
دو چشم مست تو نازم به لحظه های نگاه
که هر چه کرد به ما ناز آن خماران کرد
من از نگاه تو مستم بگو که ساقی بزم
چه باده بود که در چشم نازداران کرد
به گیسوان بلندت طلای صبح چکید
ببین که زلف تو هم کار آبشاران کرد
دو چشم من که شبی از فراق خواب نداشت
به یاد لاله ی رویت هوای باران کرد
به روی شانه ز بلبل به شوق یک گل خاست
چنین هنر غم دلدادگی هزاران کرد
گلاب می چکید از خامه ات به جام غزل
شکفته طبع تو را روی گلعذاران کرد

[ruya]

غافل!
اي واي بر آن كس كه دل پاك ندارد
پير ست و يكي سنبله در خاك ندارد
شرمي زخدايش نه و بيمي ز عذابش
يك عمر , گنه مي كند و باك ندارد.

[ruya]

چه شامها كه چراغم فروغ ماه تو بود
پناهگاهم شبم گيسوي سياه تو بود
اگر به عشق تو ديوانگي گناه منست
ز من رميدن و
بيگانگي گناه تو بود
دلم به مهر تو يكدم غم زمانه نداشت
كه اين پرنده ي خوش نغمه در پناه تو بود
عنايتي كه دلم را هميشه خوش مي داشت
اگر نهان نكني لطف گاهگاه تو بود
بلور اشك به چشمم شكست وقت وداع
كه اولين غم من آخرين نگاه تو بود

[ruya]

تو نوشین لب ، همه نوشی ، بکام من نمی آیی
تو مرغ عرش پروازی ، بدام من نمی آیی
تو مهتاب منی ، اما بشام من نمی تابی
تو خورشید منی ، اما ببام من نمی آیی

[ruya]

موی سپید و بخت سیاهم نگاه کن
سوز مرابشعله ی آهم نگاه کن
شاهم ، ولی بملک بلا ، با سپاه غم
ملکم ببین و خیل سپاهم نگاه کن
گفتی بمن که : شام تو چون بگذرد بهجر؟
شام مرا ز روز سیاهم نگاه کن
بر درد من ز حالم اگر پی نمی بری
برگریه های گاه بگاهم نگاه کن
تا صد سخن به نیم نگه ، باز گویمت
ناز آفرین من ، به نگاهم نگاه کن !

[ruya]

آمدی با تاب گیسو تا که بیتابم کنی
زلف بر یکسو زدی تا غرق مهتابم کنی
آتش از برق نگاهت ریختی بر جان من
خواستی تا در میان شعله ها آبم کنی
رفتی از پیشم که دور از چشم خود تا نیمه شب
با نوای لای لای گریه ها خوابم کنی

[ruya]

اشک مهتاب
تو دیروز ، برچشم من ،چشم بستی
بصد ناز ، در دیده ی من نشستی
مرا با دو چشمی که آتشفشان بود
نگه کردی و خنده بر لب شکستی
زچشم سیه مست ناز آفرینت
بجان و تنم ، مستی خواب میریخت
نگاهت چو میتافت بردیده ی من
بشا م د لم موج مهتاب میریخت
چو لبخند روی لبت موج میزد
دل من از آن موج ، توفانسرا بود
چو نسرینه اندام تو ، تاب میخورد
مرا حیرت از شاهکار خدا بود
پی نوشخندی چو لب میگشودی
بدندان تو بود ، لطف سپیده
تو گویی که الماس دندان نما بود
ویا اشک مهتاب ، بر گل چکیده
بسی رفت و بی مستی عشق بودم
بچشمت قسم ، مستی از سر گرفتم
تو دیشب نبودی ، خیالت گواه است
که او را بجای تو در بر گرفتم
پس از این ، دلم بی تو چون گور سرد است
بیا بخت من شو ، در آغوش من باش
مرو ، بی تو شبهای من بی ستاره است
تو پروین شبهای خاموش من باش

[ruya]

پروانه سوخت ، شمع فرو مرد ، شب گذشت
ایوای من که قصه ی دل نا تمام ماند
در دل ای عشق ! سخنها ز تو دارم اما
عمر بگذشت و حدیث تو بپا یان نرسید
لاله آسا سوختم در دشت بی پایان درد
وین گل غم ،غیر اشک چشم من باران نداشت
لحظه ای بنشین و در چشم غم آلودم نگر
تا زبان اشک من گوید حکایت های دل

[ruya]

شبی سیمین تن مهتاب رویی
سیه چشمی ، غزالی ، مشکمویی
تن او از سپیدی ، نور مهتاب
صفای گردنش چون موج سیماب
دو زلفش همچو دل در تاب رفته
لبانش غنچه ی در آب رفته
در آغوش من آمد رفته از هوش
گرفتم همچو جان تنگش در آغوش
ز مویش عطر مریم پخش میگشت
پی دستی نوازش بخش میگشت
دو لب بودش ولیکن چشمه ی نوش
بدیدارش غم دل شد فراموش
لبانش در سخن گفتن گهر ریز
لبانی دلفریب و بوسه انگیز
دو لب ، هستی فزای و عافیت سوز
فنون عشق ورزی را خود آموز
لبان بوسه جوی و بوسه خواهی
بشهر عشق از آن لب بود راهی
لبش میگفت : بهتر از شرابم
برای بوسه ای در التهابم
بیا خاموش کن سوز تب من
سخنگو شو بلبها با لب من
بیا شیر و شکر را در هم آمیز
بکامم شربت هستی فرو ریز
از این خواهش دلم دیوانه تر شد
لبان شرمگینم پرده در شد
بسر مستی لبش را بوسه دادم
وجودم را بلبها یش نهادم
نمیدانم در آن لبها چها بود
که در هر بوسه اش طعمی جدا بود
مرا بخشید شور زندگانی
چشیدم از لبش طعم جوانی