عصر روشنگری (Age of Enlightenment) در تاریخ فلسفهٔ اروپا، اصطلاحی است که برای سدهٔ هجدهم میلادی و یا دوره ی طولانی تر یعنی عصر خرد در قرن هفده به‌کار می‌‌رود. ترجمهٔ بهتر آن به فارسی، شاید عصر روشن‌بینی باشد. ولی در بیشتر نوشته‌های فارسی، عصر "روشنگری" به کار می‌رود.

فلسفه روشنگری فلسفه قرن هجدهم را شامل می‌شود. دیدرو، ولتر، روسو، مونتسکیو، کانتو ساد از فیلسوفان عصر روشنگری اند.

روشنگری اشاره به حرکت تاریخی روشنفکریِ روشنگری که مدافع عقل به عنوان بنا نهانندهء سیستم زیبایی شناسی معتبر، اخلاق،حکومت و منطق که به فلاسفه اجازه می دهد که حقیقت قابل مشاهده را در جهان بدست آورند.

با الهام ازانقلاب در فیزیک که با قانون حرکت نیوتن آغاز یافت متفکرین روشنگری استدلال داشتند که تفکر روشمند مشابه آن می تواند در همهء شکلهای فعالیتهای بشر به کار بسته شود. از اینرو عصر روشنگری به انقلاب علمی پیوند یافته است. برای هردو حرکت تجربه گرایی، خرد،علم و عقلانیت اهمیت داشت.

سردستگان روشنگران باور داشتند که آنها جهان را که سالها در زیر سنتهای مشکوک، نا بخردی، موهوم پرستی و استبداد عصر تاریکی (قرون وسطی) بوده است به پیشرفت سوق خواهند. حرکت روشنگری به به وجود آمدن چهارچوب روشنفکرانه انقلابهای امریکا و فرانسه، حرکت استقلال طلبانهء کشورهای امریکای لاتین، قانون اساسی مشروطه 3 می 1791 لهستان، کمک نمود و منجر به ترقی لیبرالیسم کلاسیک، مردم سالاری و سرمایه داری گردید.

عصر روشنگری همزمان است با بالندگی سبک باروک و عصر کلاسیک در موسیقی و دورهء کلاسیک جدید در هنر که توجه امروزی به عنوان یکی از سرمشقهای جنبش های در عصر مدرن را می طلبید.

عصر روشنگری به عنوان یک حرکت فقط در آلمان،فرانسه، انگلستان و اسپانیا رویداد اما به زودی به دیگر جاها گسترش یافت. بسیاری از به وجود آورندگان امریکا سخت تحت تآثیر آرمانهای دورهء روشنگری به خصوص در مذهب، اقتصاد و حوزهء دولت داری قرار داشتند.